Ritter-Fabian-I
W 1561 r. Franz Rechenberg sprzedał swoje posiadłości za kwotę 50000 talarów Fabianowi von Schönaichowi. Nie wiadomo, czy nowy właściciel zamieszkiwał w zamku i czy podejmował jakieś prace budowlane. Według przekazów, około 1589 r. zamek częściowo spłonął, a Fabian zamieszkał w Bytomiu. Zakrojone na szeroką skalę prace budowlane podjął dopiero jego spadkobierca Georg von Schönaich, który w 1597 r. rozpoczął gruntowną przebudowę i rozbudowę rezydencji w stylu renesansowym. Zgodę cesarza na budowę nowej siedziby uzyskał Schönaich pod warunkiem, że uczyni z niej także warownię, która włączona zostanie w system obronny Śląska. Prace te zlecono legnickiemu majstrowi budowlanemu Melchiorowi Deckhardtowi. W pierwszej kolejności przebudowano dom mieszkalny Rechenberga, do  którego kolejno dobudowywano nowe skrzydła zamku - południowe z salą kolumnową i skrzydło wschodnie. W latach 1610-1611 wybudowano budynek bramny, który powiązano z bastionowym systemem fortyfikacji. Ich budowę zrealizowano prawdopodobnie w latach 1612-1615. Ostatnią ukończoną przez Georga budowlą była kaplica zamkowa, którą poświęcono w 1618 r.
Wzniesiony przez Georga Schönaicha zamek był jedną z najwspanialszych w tej części Śląska rezydencji, którą zrealizowano w modnym w tym czasie stylu pallazzo in fortezza. Zamek składał się z dwóch skrzydeł – południowego i wschodniego. Skrzydło południowe było wieloczłonowe – budynek mieszkalny z narożną wieżą wchłonęło wcześniejszą budowlę Rechenbergów. Wejście do skrzydła ozdobiono renesansowym portalem i zlokalizowano w północnej elewacji od strony dziedzińca. Całość nakryto kilkoma dachami. Ukończony ok. 1600 r. budynek stał się pierwszą z wielu zaplanowanych przez Schönaicha budowli nowej rezydencji. Później dobudowano trzykondygnacyjny budynek mieszczący salę reprezentacyjną, której sklepienie wsparto na 12 bogato zdobionych kamiennych kolumnach. Budowlę powiązano ze skrzydłem wschodnim, które mieściło szeroki przejazd na dziedziniec zamkowy oraz klatkę schodową. Z korytarza było przejście do kaplicy zamkowej, którą wzniesiono na przedłużeniu skrzydła wschodniego przy bramie przejazdowej. Założoną na planie prostokąta kaplicę zamknięto od wschodu półkolistą absydą. Kaplica do dziś uchodzi za najwspanialsze dzieło protestanckiej architektury sakralnej na Śląsku. Późnorenesansowy zamek Karolat otoczono nowoczesnymi fortyfikacjami bastionowymi. Budowa fortyfikacji przebiegała dwuetapowo – w pierwszej kolejności zbudowano budynek bramny. Pierwotnie do zamku prowadził drewniany, zwodzony most przerzucony nad fosą. Następnie budynek włączono w system fortyfikacji, które otrzymały narys prostokąta z czterema narożnymi bastionami. Dwa północne bastiony otrzymały kształt klasyczny, południowe – ze względu na ukształtowanie terenu (wysoka skarpa) – otrzymały po dwa tarasy, zwieńczone ceglanymi nadszańcami. Bastiony połączono ze sobą ceglanymi kurtynami, zwieńczonymi ziemnymi wałami, na których docelowo znajdować się miały stanowiska artyleryjskie.
W XVII stuleciu właściciele zamku uwikłali się w konflikt zbrojny, który przeszedł do historii jako wojna trzydziestoletnia (1618-1648). Spadkobierca Georga von Schönaich, Johann, zwany później Nieszczęśliwym, jako protestant poparł czeskich powstańców, którzy wystąpili przeciwko katolickim władcom z dynastii Habsburgów. W grudniu 1620 r. udzielił schronienia w Bytomiu Odrzańskim i na zamku w Siedlisku protestanckiemu królowi Czech Fryderykowi V, który po przegranej bitwie pod Białą Górą uchodził do Niemiec przez Śląsk.
Jawne opowiedzenie się po stronie czeskiej rebelii spotkało się z ostrą reakcją cesarza. Najpierw przez dobra Schönaicha przemaszerowały oddziały polskiej najemnej jazdy, zwanej lisowczykami. Później narzucono mu wysoką kontrybucję, a kiedy nie mógł jej zapłacić skonfiskowano dobra i zmuszono do emigracji w 1634 r. Johann wywiózł część wyposażenia zamku do Polski i tam też przebywał do swojej śmierci w Lesznie w 1639 r. W tym czasie zamek Karolat był wielokrotnie zajmowany. Kwaterunki wojsk cesarskich, a później szwedzkich (stacjonowali tu generałowie Torstenson i Stalhansch) nadszarpnęły kondycję budowli. Wojska szwedzkie opuściły okolice Siedliska dopiero w 1650 r. W tym samym roku powrócili do swoich dóbr Schönaichowie. Do końca XVII w. właściciele zamku podnosili ze zniszczeń gospodarkę majątku ziemskiego, dokonano również remontów pomieszczeń zamkowych. U schyłku stulecia Schönaichowie odbudowali nie tylko potencjał ekonomiczny swoich dóbr oraz rezydencję.
W 1697 r. na mocy przywileju cesarskiego ich majątki ziemskie otrzymały status wolnego państwa stanowego, a w 1700 r. Hans Georg von Schönaich podniesiony został do godności Reichsgrafa (hrabia Rzeszy).