Herb RechenbergówRodzina Rechenbergów pojawiła się na Śląsku u schyłku XIII stulecia. Pierwszym, wzmiankowanym w 1290 r. na dworze księcia głogowskiego Henryka III przedstawicielem rodu był Heinrich de Rechenberk, który przybył z terytorium tzw. Pleiβenlandu (obszaru Niemiec położonego na pograniczu Turyngii i Miśni). W krótkim czasie pojawiali się na Śląsku kolejni członkowie rodu, którzy u boku książąt śląskich robili kariery i nabywali posiadłości ziemskie. W połowie XIV stulecia ród był już znacznie rozgałęziony i tworzył kilka linii rodziny w księstwach głogowskim, świdnicko-jaworskim i legnickim. Najsilniejszą pozycję zdobyli Rechenbergowie, którzy osiedli w księstwie głogowskim i świdnicko-jaworskim. Byli to potomkowie Heinricha Rechenberga, który w końcu XIV stulecia wzmiankowany był jako właściciel zamku w Borowie Polskim koło Nowego Miasteczka. W 1381 r. jego syn Nickel Rechenberg otrzymał w zastaw od króla czeskiego Wacława IV wielki kompleks ziemski, obejmujący połowę Bytomia Odrzańskiego oraz Puszczę Tarnowską. Razem z braćmi Günterem, Heinrichem i Klemensem w latach 1391-1393 zakupili zamek Kliczków, Osiecznicę oraz Puszczę Osiecznicką (lasy pomiędzy rzekami Kwisą i Czerną Wielką). W 1397 r. nabyli Przemków z okolicznymi wsiami, a kilka lat później weszli w posiadanie Nowogrodźca nad Kwisą i kilku wsi na terenie obecnego powiatu nowosolskiego, m.in. Borowa Wielkiego. Ich potomkowie umacniali pozycję rodziny w księstwach śląskich głównie poprzez wierną służbę lokalnym książętom, za którą nagradzani byli kolejnymi nadaniami. W drugiej połowie XV stulecia głównymi postaciami w rodzie Rechenbergów w północnej części Śląska byli bracia Melchior i Nickel Rechenberg. Nickel osiadł w Kliczkowie i stał się protoplastą kliczkowsko-przemkowskiej linii rodu. Melchior był właścicielem Borowa Polskiego, Borowa Wielkiego i Siedliska. W 1468 r. odkupił od księcia głogowskiego Henryka IX miasto Sławę z okręgiem, stając się największym posiadaczem ziemskim w księstwie. Po śmierci księcia Henryka XI w 1476 r. Melchior Rechenberg wykazał się dużą zręcznością poli-tyczną, dzięki czemu zdobył wysoką pozycję na dworze nowego władcy Jana II żagańskiego. Zmarł w 1482 r. i pochowany został w kościele franciszkanów w Zgorzelcu (Görlitz). Był dwukrotnie żonaty i ze związków tych pochodziło liczne potomstwo, w tym synowie Nickel, Melchior, Kaspar, Balthasar, Klemens, Hans, Heinrich i Günther, z których kilku stało się protoplastami kolejnych linii rodu w księstwie głogowskim. U progu doby nowożytnej fortuna Rechenbegów obejmowała dobra ziemskie położone głównie w księstwie głogowskim (weichbildy kożuchowski, głogowski, zielonogórski, szprotawski), ale także w księstwach ościennych – świdnicko-jaworskim, żagańskim, legnickim, wołowskim, a także poza granicami Śląska – na Górnych Łużycach, w Prusach Książęcych i w Rzeczypospolitej. Tylko w księstwie głogowskim na początku XVI stulecia w posiadaniu Rechenbergów znajdowało się 5 miast, lenno zamkowe i 32 wsie.