Rodzina von Schönaich pochodziła prawdopodobnie z Łużyc i przybyła na tereny pogranicza śląsko-łużyckiego w XIII wieku. Już na początku tego stulecia u boku księcia śląskiego Henryka Brodatego występował Kaspar Schönaich, który miał pełnić funkcję kanclerza. Kolejni przedstawiciele rodu pojawiali się na dworach książąt śląskich w XIV wieku. W 1329 r. w państwie stanowym Żary wzmiankowany był Tytzko (Tizo) Schöneyche. Prawdopodobnie jego potomkiem był Johannes (Hans I), który na początku XV stulecia w służbie krzyżackiej uczestniczył w zmaganiach z Polską. Jego synowie przyczynili się do rozgałęzienia rodu – Kaspar stał się protoplastą linii rodu w Prusach, Hans II na Śląsku i Christoph I w Saksonii. Z zachowanych dokumentów wynika, że rodzina posiadała swoje majątki głównie na terenie Dolnych Łużyc - wsie Lipinki Łużyckie (Lindenrode), Dębinka (Tzschecheln) i Miłowice (Mildenau) i odgrywała ważną rolę polityczną w państwie stanowym Żary – Schönaichowie pełnili w nim funkcje starostów. Do znaczenia rodu na Śląsku w XVI stuleciu przyczynili się synowie Hansa II i ich potomstwo. Dietrich III z Miłowic dał początek gałęzi rodu (Mildeanu), która jednak już w końcu XVI stulecia wymarła. Także gałąź rodu założona przez Georga I, zwana za sprawą dzierżawionego przez niego miasta Szprotawy (Sprottau) – szprotawską, nie przetrwała stulecia. Wydała jednak wybitnych przedstawicieli, którzy pełniąc funkcje wojskowe i administracyjne na Śląsku i na dworach królewskich pomnożyli majątek i położyli podwaliny pod wysoką pozycję rodziny w następnym wieku. Ród przetrwał na Śląsku dzięki Phlilipowi I z Dębinki. Z czternaściorga jego dzieci trzech synów (z 9) dało początek kolejnym gałęziom rodu. Jednym z nich był Georg – jego synowie na przełomie XVI i XVII wieku przejęli dobra ziemskie kuzynów z wygasłych linii rodu i pomnożyli majątek. Ponieważ ich losy splotły się na kilka stuleci z dziejami zamku w Siedlisku tą gałąź rodu nazwano później Tzschecheln-Carolath (Dębinka-Siedlisko).