Nowe stulecie przyniosło kolejne przekształcenia książęcej rezydencji. W czasie wojen napoleońskich zamek nie ucierpiał, a jego kolejny właściciel – książę Heinrich Carl Wilhelm po zakończeniu służby wojskowej przystąpił do dalszej przebudowy rezydencji w duchu romantyzmu. Snuł plany przebudowy całego zamku jednak nie ich nie zrealizował (zlecił wykonanie projektu). Efektem jego prac było natomiast kilka aneksów, dostawionych do południowego i wschodniego skrzydła zamku.  Ich autorstwo przypisuje się znanemu niemieckiemu architektowi epoki Carlowi Friedrichowi Schinklowi. Znajomość z właścicielem Mużakowa księciem Hermanem von Pückler zaowocowała przekształceniem zamkowych ogrodów, które założono na fortyfikacjach bastionowych (w tym czasie zapewne rozebrano południowo-zachodni bastion). Książę był także inicjatorem utrzymanych w duchu romantyzmu przekształceń otoczenia zamku. Poza jego terenem wybudował kilka obiektów, które nazwał imieniem swojej małżonki hrabianki Adelajdy von Pappenhaim. Na pobliskim wzniesieniu, nazwanym Wzgórzem Adelajdy, wybudowano wieżę widokową (Wieża Adelajdy) oraz Willę Adelajdy. Na wzniesieniu założono winnice i wytyczono ścieżki spacerowe, które obsadzono, prawdopodobnie już wtedy, krzewami bzów.  Księciu przypisuje się budowę niewielkiego domku przy drodze do Bytomia Odrzańskiego, zwanego „cottage” lub „domkiem Geibla”, gdzie przez pewien czas przebywał niemiecki poeta romantyczny Emanuel Geibel. Zamiłowania księcia do myślistwa znalazły odzwierciedlenie w sprawowanych funkcjach – Wyższego Łowczego Królestwa Pruskiego i szefa Nadwornego Urzędu Łowczego, a także budową na terenie Puszczy Tarnowskiej kilku pawilonów myśliwskich. W samym Siedlisku wybudował cukrownię, przerabiającą buraki cukrowe, których uprawę rozwinięto w folwarkach na terenie księstwa. Dla pracowników przyzamkowego folwarku wybudował nowe domy mieszkalne.

Ostatnie, znaczące zmiany architektoniczne założenia zamkowego miały miejsce po roku 1866. Młody książę Carl postanowił zrealizować plan swojego poprzednika i dokonać przebudowy zamku w modnym ówcześnie stylu historyzmu. Przygotowany jeszcze za życia księcia Heinricha przez architekta Carl Lüdecke projekt, zakładał przebudowę skrzydła południowego i wschodniego. Zrealizowany w części, odmienił całkowicie szatę architektoniczną najstarszej partii zamku. Całą partię skrzydła południowego nakryto jednym wielospadowym dachem, a w centralnej części umieszczono taras widokowy. Ściana południowa otrzymała wysoki szczyt i drugą wieżę, dostawioną do południowo-zachodniego narożnika budowli. Obie wieże nakryto szpiczastymi hełmami i ozdobiono wykuszami i sterczynami. Cała południowa fasada otrzymała neorenesansowe ornamenty. Nowy dach z charakterystycznymi wystawkami otrzymał także człon skrzydła południowego z salą kolumnową. Przebudowa wyeksponowała bryłę zamku od strony Odry, co znalazło odbicie w licznych rycinach i fotografiach na początku XX stulecia. Podczas tych prac uporządkowano także otoczenie zamku. Nowe założenie ogrodowe objęło swoim zasięgiem całość fortyfikacji. Wały ziemne kurtyn między bastionami obsadzono krzewami bzów. Od południa, w osi sali kolumnowej, w otoczeniu fontanny pojawiły się dwa rzędy ukształtowanych w prostopadłościany drzew, tzw. aleje grabowe.